blog


ย้อนคิดทําไมให้ใจป่วน
18 Jan 2016

ย้อนคิดทําไมให้ใจป่วน

“ไม่มีเวลา” เป็นวลียอดฮิตของเทศกาลปีใหม่ ทั้งๆ ที่ตัวเจ้าปีใหม่เองนั้นไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วยสักนิด ข้าพเจ้าเองก็ชอบทำตัวให้วุ่นแต่พองามไปกับเขาด้วย ช่วงก่อนและหลังรอยต่อของปี เป็นแว่นขยายให้เห็นสัจธรรมว่าด้วยเรื่องเก่ากับใหม่ ก็เจ้าปีใหม่นี่ อีกไม่นานก็จะกลายเป็นปีเก่าที่เขาส่งท้ายให้ไปๆ เสีย ส่วนเจ้าปีเก่านั้นเล่า ก็คือปีใหม่ที่ต้อนรับกันนักหนาเมื่อไม่นานมานี้ ส่วนดีของปีใหม่คือความเป็นข้ออ้างและพลังใจให้คนเราเริ่มต้นอะไรๆ ที่สมควรจะเริ่ม โดยมีปีเก่า (ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นปีใหม่) ร้องเตือนว่าฉันกำลังลาโรงแล้วนะ ไปแล้วไปเลยไม่หวนกลับ ข้าพเจ้าชอบนั่งคนเดียวเงียบๆ ริมลำธาร มองสายน้ำไหล น้ำไหลผ่านไปเป็นสาย ดูเหมือนเป็นน้ำเดียวกัน แต่ไม่ใช่ เหมือนวันเวลาที่ผันผ่านไม่หยุดยั้ง จะเก็บไว้ ดึงให้หยุดไว้ไม่ได้แม้เสี้ยววินาที อะไรที่เกิดขึ้นแล้วลบล้างไม่ได้ อะไรที่พูดไปแล้วก็กลืนกลับไม่ได้ ฉากชีวิตที่แสดงไปแล้วเรียกกลับมารื้อแสดงใหม่ไม่ได้...

Read More


เที่ยวให้สนุก
14 Jan 2016

เที่ยวให้สนุก

เดินทางที่ไร ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ใจจะรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่มากก็น้อยทุกครั้งไป ไม่ว่าจะไปจังหวัดไหน ประเทศไหน ข้าพเจ้าจะเอารองเท้าผ้าใบกีฬาพื้นหนาๆ ที่เหมาะกับการเดินไปด้วยเสมอ เพราะชอบออกไปเดินดูโน่นนี่ จะเดินเร็วๆเพื่อออกกำลังกายไปในตัว ยิ่งหลังอาหารเย็นยิ่งสบายตัวสบายใจ เพราะทำให้อาหารย่อยและเหนื่อยพอดิบพอดี เมื่อกลับที่พักก็ได้อาบน้ำ เข้านอนให้หลับสบาย รองเท้าประเภทนี้ยิ่งได้ใช้ประโยชน์ ถ้าโรงแรมที่พักมีห้องออกกำลังกาย หรือที่เรียกกันว่า Exercise Room อีกสามอย่างที่ชอบติดตัวไว้คือ ไฟฉายเล็กๆ เข็มทิศที่คล้องคอได้ และแผนที่ สำหรับคนชอบเดิน(และชอบขับรถ)ในต่างแดน แผนที่ที่แสดงผังถนนหนทางเป็นเรื่องที่ต้องมีติดตัว ข้าพเจ้าได้ชื่อว่าเป็นนักอ่านแผนที่ตัวยง ไปไหนไม่มีหลงโดยฉะเพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้เข็มทิศควบคู่ไปกับเข็ม ทิศ และสนุกที่สุดเมื่อได้ลัดเลาะไปตามถนนเล็กถนนน้อย การเดินช่วยให้ได้สัมผัสชีวิตและรู้จังหวะชีพจรสถานที่และผู้คน ไห้ได้เห็นรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ...

Read More


Civil Penalty Notice
14 Jan 2016

Civil Penalty Notice

สวัสดีค่ะ เพื่อนหญิงไทยในสหราชอาณาจักร ทุกท่าน วันก่อนสาวทึนทึกบ้านนอกอย่างดิฉัน ได้มีโอกาสเข้ากรุง (ลอนดอน) ไปเจอแสงสีกับเขาบ้าง ไปลอนดอนคราใดก็ได้ไปอาศัยกินนอนที่บ้าน ดร.นริสา เจ้าของไทยสไมล์ผู้ใจดีทุกครั้งไป คราวนี้ก็เช่นกัน แต่กว่าดิฉันจะดั้นด้นนั่งรถโค้ชจากบ้านนอกไปถึงกรุงลอนดอนก็ใช้เวลาเกือบสี่ชั่ว โมง จริงๆ ไปรถไฟเร็วกว่ามากคือใช้เวลาเพียงสองชั่วโมง แต่ว่ารถโค้ชแค่เที่ยวละ 5 ปอนด์ รถไฟเที่ยวละสี่สิบกว่าปอนด์ สาวแก่และขี้เหนียวอย่างฉัน ก็ต้องเลือกของถูกไว้ก่อนจริงมั๊ยค่ะ และอีกอย่างเผื่อนั่งนานๆ เผลอหลับไหล ได้ซบไหล่หนุ่มข้างๆ ใครจะไปรู้ จริงมั๊ยค่ะ อาจจะถูกหวยยามแก่ … นั่งรถโค้ชเกือบสี่ชั่วโมง แต่ก็ถึงในที่สุดค่า...

Read More



Page 2 of 1612345...10...Last »